Akta / nimitz-2004
Sprawa kluczowaUSS Nimitz / Tic Tac
Najważniejszy współczesny przypadek UAP i najlepszy przykład granicy między zeznaniem a pomiarem
Podczas ćwiczeń grupy lotniskowcowej operatorzy radaru SPY-1 na USS Princeton śledzili przez kilka dni nietypowe kontakty. 14 listopada skierowano do jednego z nich dwa F/A-18F. Czterech lotników zaobserwowało biały obiekt bez widocznych powierzchni nośnych nad obszarem zaburzonej wody. Kolejny lot zarejestrował materiał w podczerwieni znany jako FLIR1.
Oficjalne stanowisko
Departament Obrony USA potwierdził w 2020 r. autentyczność nagrania jako materiału Marynarki Wojennej i zaklasyfikował zdarzenie jako niezidentyfikowane. Potwierdzenie autentyczności nagrania nie jest identyfikacją obiektu.
Hipotezy alternatywne
- Kombinacja niezależnych zdarzeń: nietypowe ślady radarowe (możliwe problemy z aktualizacją oprogramowania SPY-1 w tamtym okresie), niezależne zjawisko na powierzchni oceanu, obserwacja obiektu o błędnie ocenionej odległości.
- Balon lub obiekt dryfujący przy błędnej ocenie odległości i rozmiaru, trudno godzi się z relacją o reakcji obiektu na manewr.
- Statek powietrzny własny w programie niejawnym.
- Nieznana technologia.
Struktura sprawy: pięć warstw, które trzeba rozdzielić
Największy błąd w literaturze o Nimitz polega na traktowaniu tego jako jednej ciągłej ścieżki sensorycznej. To są pięć osobnych warstw, o różnej wartości dowodowej:
- Ślady radarowe SPY-1 w dniach poprzedzających, źródło: relacje operatora, nie surowy zapis.
- Obserwacja wzrokowa Fravora i Dietrich, czterech świadków, zeznania pod przysięgą.
- Ponowne wykrycie radarowe po utracie kontaktu, źródło: relacja przekazana pilotowi przez kontrolera.
- Nagranie FLIR1, autentyczne, potwierdzone przez DoD, wykonane podczas kolejnego lotu.
- Późniejsze rekonstrukcje i analizy, warstwa wtórna.
Warstwy 2 i 4 dotyczą różnych lotów. Nie istnieje publicznie dostępny materiał, który dowodziłby, że obiekt widziany przez Fravora i obiekt na FLIR1 to ten sam obiekt.
Co jest tu naprawdę mocne
Czterech wyszkolonych lotników marynarki wojennej, w dwóch maszynach, w warunkach doskonałej widoczności, opisało zgodnie ten sam obiekt. Fravor zeznawał o tym pod przysięgą przed Kongresem. Do tego dochodzą niezależne zgłoszenia radarowe z okrętu i autentyczne nagranie w podczerwieni.
Żadne pojedyncze, banalne wyjaśnienie nie pokrywa całości tej struktury.
Czego nie wolno przedstawiać jako pomiaru
„60 mil w mniej niż minutę.“ To wynik podzielenia odległości podanej pilotowi przez radio przez czas oszacowany z pamięci. Aby uznać to za pomiar prędkości, trzeba założyć, że oba wskazania radarowe dotyczyły tego samego obiektu, że nie było utraty i ponownego przechwycenia śladu oraz że oszacowanie czasu jest dokładne. Żadnego z tych założeń nie da się dziś sprawdzić.
„Zejście z 80 000 ft w niecałą sekundę.“ Pochodzi z relacji operatora radaru, nie z zapisu.
„Obiekt wszedł do oceanu.“ Fravor sam zeznał, że nie widzieli obiektu pod wodą, widzieli zaburzenie powierzchni. Popularna wersja „transmedium” jest rozbudowaniem tego, czego świadek nie powiedział.
Stanowisko AARO
Kierownictwo AARO stwierdziło publicznie, że urząd nie dysponuje dodatkowymi danymi pozwalającymi przeprowadzić pełną analizę tego zdarzenia. To nie jest obalenie sprawy ani jej potwierdzenie: to stwierdzenie, że materiał źródłowy nie wystarcza do rozstrzygnięcia.
Co by to rozstrzygnęło
Surowy track file SPY-1 z USS Princeton. Dane APG-73 z obu maszyn. Metadane ATFLIR z odległością. Pozycje INS/GPS samolotów. Zsynchronizowane timestampy. Pełny zapis łączności.
Mając to, sprawa zamyka się w jedną albo w drugą stronę w ciągu tygodni. Nie mając tego, Nimitz pozostaje najlepiej poświadczonym i najgorzej zmierzonym zdarzeniem w nowoczesnej historii UAP.
← Wszystkie akta