Betty i Barney Hill — disclosure.zone

Małżeństwo jadące nocą zgłosiło światło, które zdawało się za nimi podążać, a później okres, którego nie potrafili wytłumaczyć. Pod hipnozą dwa lata po zdarzeniu przedstawili szczegółowe relacje o zabraniu na pokład i badaniu. Stało się to założycielskim szablonem raportowania uprowadzeń na całym świecie.

Dlaczego gatunek uprowadzeń dostaje jeden wpis, a nie trzydzieści

Relacji o uprowadzeniach są tysiące. Należą do jednej kategorii dowodowej i jeden dobrze udokumentowany przykład wystarczy, żeby ją scharakteryzować.

Sprawa Hillów jest właściwym przykładem, bo jest źródłowa, bo jest nietypowo dobrze udokumentowana i bo świadkowie byli, wedle wszelkich relacji, szczerzy. Nikt w tej sprawie nie wygląda na kłamcę.

Problemem jest metoda, nie ludzie

Obserwacja to jedno: światło podczas nocnej jazdy, zgłoszone lotnictwu na bieżąco. Ta część jest zwyczajna i przypisano ją planecie lub samolotowi.

Narracja o uprowadzeniu to rzecz zupełnie inna. Pojawiła się dwa lata później, pod hipnozą.

Przypominanie hipnotyczne nie wydobywa zakopanych wspomnień. Dekady prac eksperymentalnych ustaliły, że niezawodnie wytwarza żywe, szczegółowe, trzymane z przekonaniem relacje o zdarzeniach, które nie zaszły i że badany nie odróżnia ich od pamięci prawdziwej. Narracja wytworzona hipnotycznie nie jest słabym dowodem. Nie jest w ogóle dowodem o przeszłości.

Co to znaczy dla reszty gatunku

Każda sprawa uprowadzenia opierająca się na przypominaniu hipnotycznym dziedziczy ten problem. A to większość z nich.

To nie jest twierdzenie, że nikomu nic się nie przydarzyło. To obserwacja, że dominująca w tej dziedzinie metoda wytwarzania relacji o uprowadzeniach jest metodą, która relacje produkuje, co oznacza, że gatunek w obecnej formie nie może generować dowodów, niezależnie od tego, ile zgłoszeń się nazbiera.

Dlatego ta baza zawiera jeden wpis o uprowadzeniu i jedenaście spraw radarowych.