Falcon Lake

Co zawierają teczki

Wszystko, co tu przytaczamy, leży w bazie UFO Library and Archives Canada (LAC), w dwóch teczkach; w wydaniach USA nie ma nic o Falcon Lake.

• Teczka RCMP HQ-400-Q-5: raport kpl. G. J. Davisa z Winnipeg G.I.S. z 26 maja 1967 r. (pięć stron), zapis jego przesłuchania Michalaka z 24 maja (17 stron), jego raport z 10 sierpnia 1967 r. (osiem stron) i memorandum S. E. Hunta z Radiation Protection Division federalnego Department of Health and Welfare z 13 września 1967 r. (pięć stron).
• Teczka National Research Council (RG 77, Vol. 311): raport S/L P. Bissky’ego z RCAF z uzupełnieniem; raport o UFO, który otrzymało Canadian Forces Headquarters (CFHQ), wpięty jako załącznik A; pismo CFHQ z 29 czerwca 1967 r., którym ubranie i próbki trafiły do Defence Research Board; list lekarza Michalaka z 19 września 1967 r.; teleks z maja 1968 r.; memorandum R. J. Trailla z czerwca 1968 r. i wyciąg z listu Petera M. Millmana z National Research Council z lutego 1969 r.

Jedyny dokument Ministerstwa Obrony Narodowej (DND) to pismo CFHQ z 29 czerwca 1967 r., według którego raport „is presently being investigated by DND in co-operation with the RCMP.” (jest obecnie badany przez DND we współpracy z RCMP). Zdanie, że DND wciąż uznaje sprawę za nierozwiązaną, pochodzi z podcastu samego LAC, z części 2 z 29 maja 2019 r., z narracji prowadzącej: „To this day, the Canadian Department of National Defence identifies the Falcon Lake incident as unsolved.” (do dziś kanadyjskie Ministerstwo Obrony Narodowej uznaje incydent w Falcon Lake za nierozwiązany). Nie powołuje się na żaden dokument, a my żadnego nie znaleźliśmy.

Co mówił Michalak

W przesłuchaniu RCMP z 24 maja powiedział, że o 11.00 zjadł lunch i wrócił do pracy: „it hits me that a light was coming from over there.” (nagle zobaczyłem, że stamtąd nadlatuje światło). Były dwa: „It landed and the other one stays about 10 to 12 feet above the ground.” (jedno wylądowało, a drugie zostało jakieś 10 do 12 stóp nad ziemią). Zapytany, skąd przyleciały: „They come from exactly, I’m positive, 255 degrees south, south, west.” (przyleciały dokładnie, jestem pewien, z 255 stopni, z południowego zachodu; zapis, s. 5). Ten, który wylądował, stał tam „A good 45 minutes. It was a long 45 minutes.” (dobre 45 minut, długie 45 minut; s. 9). Podszedł do niego. Zapytany, czy gorąco wychodziło z „a grill work on the side” (kratki z boku), odpowiedział: „Yes, it was on the side.” (tak, z boku). Dotknął go „right beside the grill work” (tuż obok kratki), a poparzyło go „that very moment” (w tej samej chwili), gdy obiekt zaczął się wznosić: „it got my shirt. … So I ripped my shirt off” (zapaliło mi koszulę… więc zerwałem z siebie koszulę; s. 12–13). Zapytany, czy tamtej nocy coś pił: „No, no, I didn’t.” (nie, nie piłem; s. 3).

Raport, który Training Command przesłało do CFHQ (załącznik A), podaje godzinę „approximately 1700 hours local time” (około 17.00 czasu miejscowego) i mówi, że obiekty obserwowano „for approximately one half hour” (około pół godziny):

„He went up to the remaining one, observed an open door with a violet light preventing him from seeing inside. As he approached he could hear a whirring sound and indistinguishable voices from within. Upon touching the object with his gloved left hand his glove burned, the door closed and the object started rotating counter-clockwise then departed vertically also heading south. His shirt was burned from the exhaust panels on the outer edge and he required medical treatment for burns on his stomach. He has lost twelve pounds and is unable to eat.” (załącznik A)

Czyli: podszedł do tego, który został, i zobaczył otwarte drzwi z fioletowym światłem, które nie pozwalało zajrzeć do środka; zbliżając się, słyszał furkot i niewyraźne głosy ze środka; gdy dotknął obiektu lewą ręką w rękawicy, rękawica się spaliła, drzwi się zamknęły, a obiekt zaczął obracać się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara i wzniósł się pionowo, także kierując się na południe; koszulę spaliły mu panele wylotowe na zewnętrznej krawędzi i musiał leczyć oparzenia brzucha; stracił dwanaście funtów i nie może jeść.

Spalony podkoszulek zachował. Wierzchnia koszula, jak powiedział RCMP, „had been almost completely destroyed” (została niemal całkiem zniszczona); „tore it off at the scene and left it there” (zerwał ją na miejscu i tam zostawił). Dwaj funkcjonariusze „examined the undershirt and smelled it and it smelled like burned electrical wiring or insulation to both of us.”, czyli obejrzeli podkoszulek i powąchali go, a obu pachniał jak spalone przewody elektryczne albo izolacja (RCMP, 26 maja, s. 4).

Oparzenia

Pierwszym funkcjonariuszem, który go widział, był Solotki z patrolu drogowego w Falcon Beach; Michalak zatrzymał go na Trans-Canada Highway „about 3 p.m.” (około 15.00) 20 maja. Raport RCMP z 26 maja podaje jego relację:

„He said that he had touched one and got burned. He said he had burned his hat and shirt and when asked by SOLOTKI to show him the shirt he refused saying he didn’t want any publicity. SOLOTKI felt that MICHALAK appeared as though he had been on a drunk and was suffering from a hangover. His eyes were red and he acted in a very irrational manner.” (s. 1)

Czyli: mówił, że dotknął jednego z nich i się poparzył; mówił, że spalił sobie czapkę i koszulę, a gdy Solotki poprosił, żeby pokazał koszulę, odmówił, bo nie chciał rozgłosu; Solotki odniósł wrażenie, że Michalak wyglądał jak po pijaństwie i cierpiał na kaca; miał zaczerwienione oczy i zachowywał się bardzo nieracjonalnie.

I dalej: „Cst. SOLOTKI said that he did show him the marks on his chest and they looked like marks that were caused by rubbing ash onto the skin. SOLOTKI said he could see a burn on the back of the man’s hat but could not see any mark on his head.” (s. 1). Czyli: według Solotkiego Michalak pokazał mu ślady na klatce piersiowej, które wyglądały jak ślady po wcieraniu popiołu w skórę; Solotki widział wypalenie z tyłu jego czapki, ale żadnego śladu na głowie.

Tej nocy w Winnipeg, jak Michalak opowiedział RCMP, syn zawiózł go do szpitala Misericordia, gdzie ambulatoryjnie „had the burns on his abdomen treated” (opatrzono mu oparzenia brzucha); stażyście powiedział, że oparzył go wylot spalin samolotu, „because he felt that if he told them what really happened he would not be believed”, czyli bo uznał, że gdyby powiedział, co się naprawdę stało, nikt by mu nie uwierzył (RCMP, 26 maja, s. 2). Karty ze szpitala w aktach nie ma. Lekarz rodzinny, dr R. D. Oatway, napisał 19 września 1967 r.:

„Mr. Mickalak suffered first degree burns to the upper abdominal wall on May 21, 1967 near Falcon Lake, Manitoba. He states it was due to a blast of hot compressed air from an U.F.O. which landed near him in the scrub bushes. He was treated at Misericordia Hospital and I saw him the next day. At that time he felt weak, rather nauseated, couldn’t eat, had a band-like headache, and forehead felt moist. He appeared rather depressed, ‚dazed’, apathetic but was rational and coherent.”

Czyli: pan Michalak doznał oparzeń pierwszego stopnia górnej części powłok brzucha 21 maja 1967 r. pod Falcon Lake w Manitobie; twierdzi, że spowodował je podmuch gorącego sprężonego powietrza z UFO, które wylądowało obok niego w zaroślach; był leczony w szpitalu Misericordia, a lekarz zobaczył go następnego dnia; czuł się wtedy słaby, miał nudności, nie mógł jeść, miał opasujący ból głowy i wilgotne czoło; wyglądał na dość przygnębionego, oszołomionego, apatycznego, ale był racjonalny i logiczny.

Podkoszulek „showed burn holes with charred or singed black edges” (miał wypalone dziury o zwęglonych lub osmalonych czarnych brzegach); przez następne dni Michalak „remained anorexic, nauseated and lost about 13 pounds weight” (nadal nie miał apetytu, miał nudności i stracił około 13 funtów), a „his burn faded” (oparzenie zbladło). Morfologia krwi z 24 i 30 maja była prawidłowa „except for a sed. rate of 22 mm/hr (falling to 9) and lymphocytes 16% (rising to 21%)”, czyli poza OB 22 mm/h (spadającym do 9) i limfocytami 16% (rosnącymi do 21%). 1 czerwca „he developed a rash on the chest wall” (pojawiła się wysypka na ścianie klatki piersiowej), która ustąpiła po około trzech tygodniach (Oatway). W maju Oatway powiedział RCMP, że „couldn’t find anything wrong with him mentally” (nie stwierdził u niego zaburzeń psychicznych), ale Michalak „did give him the impression that he had undergone some kind of a severe ordeal” (sprawiał wrażenie, że przeszedł jakąś ciężką próbę; RCMP, 26 maja, s. 3).

Akta opisują oparzenia takimi słowami i nie zgadzają się co do tego, gdzie były i jaki miały kształt:

• Na klatce piersiowej: Solotki, 20 maja („marks on his chest”, ślady na klatce piersiowej); wysypka z 1 czerwca („on the chest wall”, na ścianie klatki piersiowej; Oatway).
• Na brzuchu: szpital, w relacji Michalaka („the burns on his abdomen”, oparzenia brzucha); załącznik A („burns on his stomach”, oparzenia brzucha); Bissky („the abdominal burns”, oparzenia brzucha); Oatway („first degree burns to the upper abdominal wall”, oparzenia pierwszego stopnia górnej części powłok brzucha); Hunt, opisując zdjęcia („the burns on his abdomen”).
• W obu miejscach: kpl. Davis i funkcjonariusz Zacharias, którzy widzieli je 23 maja: „MICHALAK showed us the burns on his abdomen and chest and there is a large burn that covers an area approximately 1 foot in diameter. The burn when we saw it on Tuesday was blotchy and with unburned areas inside the burned perimeter area. There was no indication of blistering.” Czyli: Michalak pokazał im oparzenia brzucha i klatki piersiowej, w tym duże oparzenie na obszarze około stopy średnicy; we wtorek było plamiste, z niepoparzonymi miejscami wewnątrz poparzonego obrysu, bez śladu pęcherzy. I dalej: „It resembled an exceptionally severe sunburn in the one spot.” (w jednym miejscu przypominało wyjątkowo silne oparzenie słoneczne; RCMP, 26 maja, s. 2–3). Ostatni raport RCMP wymienia „the burns to his chest, abdomen and clothing” (oparzenia klatki piersiowej, brzucha i ubrania; 10 sierpnia, s. 8).
• Jakie: dr F. Helmuth z Winnipeg General Hospital, który je oglądał, „felt that they were thermal burns” (uważał, że to oparzenia termiczne; Hunt, s. 5).

Wzór opisano tylko na podkoszulku. Hunt widział zdjęcia zrobione dla magazynu „Life”, „colour photos of the burns on his abdomen and the scorced grid pattern on his undershirt” (kolorowe zdjęcia oparzeń na brzuchu i wypalonego wzoru kratki na podkoszulku; s. 2). Bissky obejrzał podkoszulek: „the burned areas do not readily align themselves with the abdominal burns, although by stretching the shirt the areas do align. Further, the burns on the shirt appear to be in a square pattern, or perhaps slightly oblong, not too similar to the abdominal burn.” Czyli: wypalone miejsca nie pokrywają się od razu z oparzeniami brzucha, choć po rozciągnięciu koszuli się pokrywają; ponadto wypalenia na koszuli układają się w kwadratowy wzór, może lekko podłużny, niezbyt podobny do oparzenia na brzuchu. I dalej: „the source of the burns is a mystery except for Mr. Michalak’s explanation.” (źródło oparzeń pozostaje zagadką, poza wyjaśnieniem samego Michalaka; Bissky, s. 3). Rok później, w maju 1968 r., Michalak mówił Training Command, że wciąż ma „REOCCURRANCES OF HIS RED SPOTS ON HIS ABDOMIN AT APPROXIMATELY ONE HUNDRED AND TWENTY ONE DAY INTRVALS ALTHOUGH DECREASING INTENSITY”, czyli nawroty czerwonych plam na brzuchu mniej więcej co 121 dni, choć coraz słabsze (teleks z 22 maja 1968, s. 3).

Szachownicy na skórze w aktach nie ma. Pochodzi z podcastu LAC z 15 maja 2019 r., w którym badacz Chris Rutkowski mówi: „the checkerboard pattern of chemical burns or thermal burns was on his abdomen.” (wzór szachownicy z oparzeń chemicznych albo termicznych był na jego brzuchu).

Promieniotwórczość

W maju wynik był negatywny. Dr Oatway zlecił badanie z własnej inicjatywy: „MICHALAK’s undershirt and cap as well as the burned area on his skin have now been checked for radio-activity by the people in the Cancer Research Clinic in Winnipeg and no radio-active material was found.” (RCMP, 26 maja, s. 4). Czyli: podkoszulek, czapkę i oparzone miejsce na skórze zbadano na promieniotwórczość w Cancer Research Clinic w Winnipeg i nie znaleziono materiału promieniotwórczego. W liście Oatwaya: oddział medycyny nuklearnej „checked his burn, clothing and blood for radioactivity; apparently none was found.”, czyli zbadał oparzenie, ubranie i krew na promieniotwórczość i najwyraźniej niczego nie wykrył.

Poszukiwania RCMP i RCAF 25 maja i 1 czerwca nie odnalazły miejsca. Michalak znalazł je sam w czerwcu, z nowym wspólnikiem, Geraldem Hartem, i przywiózł „his shirt remnants and his steel tape from the scene, as well as dirt and moss samples” (resztki koszuli i stalową taśmę z miejsca, a także próbki ziemi i mchu; RCMP, 10 sierpnia, s. 1). RCMP mówiła mu „on more than one occasion” (więcej niż raz), żeby nie zabierał dowodów, zanim jej śledczy obejrzą miejsce (s. 1). Bissky’emu dał niewielką część ziemi i taśmę, które CFHQ wysłało 29 czerwca do Defence Research Board razem z jego ubraniem. 24 lipca komisarz RCMP przesłał teleks: „Laboratory Tests here indicate earth samples taken from scene highly radio-active.” (badania laboratoryjne wskazują, że próbki ziemi z miejsca są silnie promieniotwórcze; s. 3). „Tape also radioactive.” (taśma także promieniotwórcza; s. 4). Memorandum Hunta podaje pomiar: „activity levels of up to approximately 0.54 µCi of Ra²²⁶ or its equivalent” (aktywność do około 0,54 µCi Ra-226 lub równoważnika) w ziemi, spalonej koszuli i stalowej taśmie (s. 1). Inne próbki trafiły gdzie indziej: Barry Thompson z APRO, prywatnej organizacji, dostał od Michalaka ziemię i kawałki wierzchniej koszuli i wysłał je do jej siedziby w Tucson w Arizonie (RCMP, 10 sierpnia, s. 5).

Hunt przyjechał do Winnipeg w lipcu. W piwnicy Michalaka znalazł „samples of rock, soils and vegetation collected from the U.F.O. site” (próbki skał, gleby i roślinności zebrane w miejscu UFO); promieniowanie dochodziło „from the plastic bags containing soil and the remnants of Michalak’s burnt shirt” (z plastikowych worków z ziemią i resztkami spalonej koszuli Michalaka), a dom nie był skażony (Hunt, s. 2). Na miejscu, z RCMP i RCAF:

„One small area was found to be contaminated. This was located across the crown of the rock. There was a smear of contamination about 0.5 x 8.0 inches on one side of the crack. There was also some lichen and ground vegetation contaminated just beyond the smear. The whole contaminated area was no larger than 100 squaree inches.” (Hunt, s. 3)

Czyli: skażony był jeden mały obszar, w poprzek wierzchołka skały; po jednej stronie szczeliny była smuga skażenia około 0,5 na 8 cali, a tuż za nią skażone porosty i roślinność; cały skażony obszar nie przekraczał 100 cali kwadratowych.

RCMP zapisała, że Hunt znalazł „traces of radiation in a fault in the rock across the centre of the landing spot” (ślady promieniowania w szczelinie skały w poprzek środka miejsca lądowania), żadnych na obwodzie okręgu, i że „The radioactive material found was radium 226 which has wide commercial use but is also discharged as waste from a nuclear reactor, Mr. HUNT said.”, czyli według Hunta znaleziony materiał promieniotwórczy to rad-226, szeroko stosowany w przemyśle, ale też odprowadzany jako odpad z reaktora jądrowego (10 sierpnia, s. 6–7). W świetle ultrafioletowym próbki z miejsca „gave an indication that they were contaminated with Radium luminous paint” (wskazywały na skażenie radową farbą luminescencyjną; Hunt, s. 3). Hunt sprawdził składowisko radu w East Braintree, którego nie naruszono; domy i lokale Harta i Thompsona, gdzie nie znaleziono materiału promieniotwórczego; pracodawcę Michalaka, który „had never used radium sources” (nigdy nie używał źródeł radu); i pracodawcę Thompsona, firmę Plaxlab, która nie używała farb luminescencyjnych (Hunt, s. 3–5; RCMP, 10 sierpnia, s. 7). Corrigan z laboratorium RCMP wątpił w farbę: rad-226 „is rare and no longer used on clock and watch dials as it formerly was” (jest rzadki i nie używa się go już na tarczach zegarów i zegarków, jak dawniej; RCMP, 10 sierpnia, s. 7). Hunt podsumował: „Radioactive contamination of rock and lichens was found at the alleged U.F.O. landing site. The origin of this contamination has yet to be determined.” (s. 5). Czyli: w rzekomym miejscu lądowania UFO znaleziono skażenie promieniotwórcze skały i porostów, a jego pochodzenie pozostaje do ustalenia.

W maju 1968 r. Michalak powiedział Training Command, że wrócił na miejsce i zabrał „SAMPLES OF QUOTE HARDWARE UNQUOTE FROM THE ROCK WITHIN ONE FOOT OF CENTRE POINT OF CIRCLE” (próbki „sprzętu” ze skały w promieniu stopy od środka okręgu): metalowe kawałki, „WHICH APPEAR TO HAVE BEEN FORMED FROM MOLTEN METAL” (które wyglądają na uformowane ze stopionego metalu), znalezione przez niego i pomocnika „APPROXIMATE 6 INCHES BELOW ROCK SURFACE IN A CREVISE” (około 6 cali pod powierzchnią skały w szczelinie; teleks z 22 maja 1968, s. 1, 3). CFHQ poprosiło o próbkę, „SUBJECT TO MICHALAK CONCURRENCE” (za zgodą Michalaka). 13 czerwca 1968 r. R. J. Traill zbadał dwie „radioactive metallic specimens submitted by Dr. Millman” (promieniotwórcze próbki metalu przekazane przez dr. Millmana): srebro o zawartości 93 do 96 procent, podobne do „commercially available sterling silver or sheet silver” (dostępnego w handlu srebra próby 925 albo srebrnej blachy), które „does not contain radioactive elements” (nie zawiera pierwiastków promieniotwórczych), „coated with mineral grains and powder” (pokryte ziarnami mineralnymi i proszkiem). Jego wniosek:

„I would interpret the specimens as pieces of thin sheet silver that have been twisted, crumpled, partly melted, and dropped into, or otherwise placed in contact with, nearly pure quartz sand, while still hot. They have subsequently been covered with loosely-adhering radioactive material which consists of crushed pitchblende ore, much altered to uranophane and containing associated hematite. These naturally-occurring radioactive minerals are found typically in the uraniferous deposits of Montreal River area and in parts of the Beaverlodge camp.” (Traill, s. 2)

Czyli: próbki to kawałki cienkiej srebrnej blachy, skręcone, zgniecione, częściowo stopione i wrzucone jeszcze gorące do niemal czystego piasku kwarcowego albo w inny sposób z nim zetknięte; później pokrył je luźno przylegający materiał promieniotwórczy, czyli pokruszona ruda blendy smolistej, w dużej mierze przeobrażona w uranofan, z towarzyszącym hematytem; takie naturalnie występujące minerały promieniotwórcze spotyka się zwykle w złożach uranu w rejonie Montreal River i w części obozu Beaverlodge.

Teczka nie mówi, kto przekazał próbki Millmanowi. Millman w lutym 1969 r. nazwał je „the metallic specimens found at the site” (metalowymi próbkami znalezionymi na miejscu) i poszedł dalej: „all the radioactivity observed could well have been produced by finely crushed uranium ore of the type common at certain uranium mines in Canada. Certainly this was what produced the radioactivity in the metallic specimens, and it is highly probable that the same source produced all the other radioactivity reported.” Czyli: całą zaobserwowaną promieniotwórczość mogła równie dobrze wytworzyć drobno pokruszona ruda uranu, typowa dla niektórych kanadyjskich kopalń uranu; to ona na pewno dała promieniotwórczość metalowych próbek, a wysoce prawdopodobne jest, że to samo źródło dało całą pozostałą zgłoszoną promieniotwórczość.

Czego śledczy nie rozstrzygnęli

Akta przeczą sobie nawzajem, a także Michalakowi, w kilku punktach. Załącznik A podaje „approximately 1700 hours” (około 17.00), a Solotki spotkał go na szosie „about 3 p.m.” (około 15.00; RCMP, 26 maja, s. 1). Raport RCMP mówi, że miejsce znaleziono w weekend 24 i 25 czerwca, po poszukiwaniach od „Saturday June 24th” (soboty 24 czerwca); uzupełnienie Bissky’ego stawia poszukiwania na „Sunday 25 June” (niedzielę 25 czerwca), a wiadomość RCMP z Ottawy z 25 lipca, powołując się na raport Bissky’ego, podaje „25 Jun”. Hunt pisze, że przyleciał do Winnipeg 26 lipca, a na miejscu był 27 lipca; według RCMP przyjechał „during the morning of July 27th” (rano 27 lipca), a wyprawa na miejsce odbyła się 28 lipca. W przesłuchaniu Michalak mówił, że obiekty nadleciały „exactly … 255 degrees” (dokładnie… z 255 stopni); na miejscu w lipcu wskazał przerwę między drzewami „020° north northeast of the landing spot” (020°, na północny wschód od miejsca lądowania), a „When asked about this large discrepancy he merely said he must have made a mistake, that’s all.”, czyli zapytany o tak dużą rozbieżność, powiedział tylko, że musiał się pomylić (RCMP, 10 sierpnia, s. 6). Zaprzeczał, że pił, ale Bissky zapisał, że „a reliable witness at Falcon Lake advised that he personally had served Mr. Michalak 4 or 5 bottles of beer the night prior to the trip into the bush” (wiarygodny świadek w Falcon Lake powiedział, że sam podał Michalakowi 4 lub 5 butelek piwa wieczorem przed wyprawą do lasu; Bissky, s. 2). I wreszcie słowami RCMP: „the largest discrepancy as far as I am concerned is him removing all the evidence (steel tape, shirt remnants, etc.) from the scene after being explicitly asked not to do so and his denial of ever having been so asked.” (największą rozbieżnością jest dla mnie to, że zabrał z miejsca wszystkie dowody, stalową taśmę, resztki koszuli i inne, choć wyraźnie go proszono, żeby tego nie robił, a potem zaprzeczył, że go o to proszono; 10 sierpnia, s. 8).

RCMP zamknęła teczkę w sierpniu 1967 r., wymieniając, czego nie potrafi wyjaśnić: „his illness, headache and loss of weight” (chorobę, ból głowy i utratę wagi), „a fluctuation in his blood cell count” (zmiany w morfologii krwi), „the burns to his chest, abdomen and clothing as well as the circle on the rock where he alleges the UFO landed” (oparzenia klatki piersiowej, brzucha i ubrania oraz okrąg na skale, gdzie według niego wylądowało UFO); „Our investigation has not been able to resolve any of these points mentioned” (dochodzenie nie zdołało rozstrzygnąć żadnej z tych kwestii; 10 sierpnia, s. 8). Bissky napisał, że „the abdominal burns sustained by Mr. Michalak remain unexplainable as to the source of the burn” (źródła oparzeń brzucha Michalaka nie da się wyjaśnić; s. 3). Hunt uznał pochodzenie skażenia za „yet to be determined” (jeszcze nieustalone). Millman w 1969 r. uznał za „highly probable” (wysoce prawdopodobne), że całe skażenie dała pokruszona ruda uranu; żaden dokument w aktach nie mówi, skąd taka ruda się tam wzięła.

Miejsce, które pokazano RCMP 28 lipca, miało „a semi-cirle on the rock face measuring approximately 15 ft. in diameter where the moss had been somehow removed” (półokrąg na powierzchni skały o średnicy około 15 stóp, gdzie mech został w jakiś sposób usunięty); funkcjonariusze zapisali, że „there is no indication that the moss had been removed by brushing or raking it off but the possibility could not be ruled out completely of course.”, czyli nic nie wskazuje, że mech zmieciono albo zgrabiono, choć tej możliwości nie dało się oczywiście całkiem wykluczyć (RCMP, 10 sierpnia, s. 6–7). Hunt, który widział je tego samego dnia: „the origin of the circular outline of vegetation in the writer’s opinion is debateable.” (pochodzenie okrągłego zarysu roślinności jest moim zdaniem dyskusyjne; s. 3).

Gdzie to było

RCMP umieściła miejsce „about 2½ miles due north of the Trans-Canada Highway at Falcon Beach” (około 2,5 mili na północ od Trans-Canada Highway przy Falcon Beach), około 200 stóp na północ od skały, którą Michalak miał wtedy obtłukiwać (10 sierpnia, s. 6). Załącznik A podaje „49 degrees 41 minutes North latitude, 95 degrees 15 minutes West longitude” (49 stopni 41 minut szerokości północnej, 95 stopni 15 minut długości zachodniej); znacznik na mapie to ta pozycja, przeliczona przez nas na 49,68° N, 95,25° W. Akta nie mówią, jak ją ustalono.

Dlaczego oceny są takie, jakie są

Świadkowie: 1. Jeden obserwator bez przeszkolenia. RCMP zapisała rozbieżności w jego relacji: piwo, namiar 255° wobec 020° i dowody zabrane z miejsca.

Radar: 0. Brak.

Optyka: 1. Zrobiono zdjęcia miejsca, oparzeń i podkoszulka, część dla magazynu „Life”, a 13 zdjęć miejsca zrobiła RCMP; żaden dokument nie wspomina zdjęcia obiektu.

Ślad fizyczny: 3. Oparzenia zbadane przez lekarzy, morfologia krwi, spalone ubranie, okrąg na skale i zmierzona promieniotwórczość. Ale promieniotwórcze próbki z czerwca zebrali Michalak i jego wspólnik, a skażenie, które Hunt znalazł na miejscu, było smugą nie większą niż 100 cali kwadratowych.

Wielokanałowość: 2. Lekarze i laboratoria badali to, co zostało na jego ciele, ubraniu i skale; samo zdarzenie ma jednego świadka.

Dokumentacja: 5. Dwa raporty RCMP, zapis przesłuchania, raport RCAF, federalne memorandum o promieniowaniu, list lekarza i analizy NRC, wszystkie z lat 1967–69 i wszystkie datowane.

Anomalność: 2. Po odłożeniu rozbieżności niewyjaśnione zostają oparzenia i choroba; promieniotwórczość ma w aktach możliwe źródło, pokruszoną rudę uranu, choć nie wiadomo, skąd się wzięła.

Dane dzisiaj: 4. Obie teczki są publiczne i czytelne. Gdzie są dziś próbki, akta nie mówią.

Ocena łączna wynosi 2,2: klasa C, istotne luki.

Co by to rozstrzygnęło

• Końcowa analiza Radiation Protection Division w Ottawie, na którą Hunt i RCMP czekali, oraz druga analiza w Winnipeg General Hospital, „to try and determine the isotope by its rate of decay” (żeby spróbować ustalić izotop po tempie rozpadu; Hunt, s. 4).
• Próbki wysłane do APRO w Tucson i wyniki ich ewentualnej analizy.
• Karta szpitala Misericordia z 20 maja 1967 r. i załącznik B do raportu Bissky’ego, „preliminary medical report from Mr. Michalak’s doctor” (wstępny raport lekarza Michalaka), którego nie znaleźliśmy w teczce NRC.
• Zdjęcia oparzeń, podkoszulka i okręgu zrobione dla magazynu „Life” i przez RCMP.
• Zapis tego, skąd pochodziły metalowe próbki zbadane przez Trailla i kto przekazał je Millmanowi.